Nie całkiem Wielki, czyli kto stał za sukcesami Justyniana? Cz.1

 Justynian I Wielki - kim jest ta postać dobrze wiemy. Cesarz rzymski prężnie działający aby odbudować dawne imperium. Skodyfikował prawo, z którego korzystamy do dziś. Wspaniały budowniczy i reformator. To pod jego potęgą padli Wandalowie oraz Ostrogoci. Wspaniali Persowie nie dali mu rady. Nawet nagły bunt w Konstantynopolu, wymierzony w jego osobą, zdławiony został w kilka dni. Taki obraz władcy przedstawiają nam podręczniki do historii. Jakie zatem musi mieć o nim wyobrażenie uczeń klasy 5, który słyszy o tych wszystkich dokonaniach? Odpowiedź jest bardzo prosta - Justynian był zarówno świetnym budowniczym jak i wojownikiem, a do tego miał głowę do cyferek i liczb skoro świetnie zarządzał swoim państwem. I jeszcze te prawa, normalnie łeb jak sklep. Przynajmniej z taką opinią niektórych uczniów spotykałem się prowadząc praktyki w szkole podstawowej. I tutaj pojawiają się standardowe schody dla nauczycieli, brak czasu żeby wyjaśnić o całym sztabie zaufanych ludzi cesarza, któremu tak naprawdę zawdzięcza swój przydomek. Trudności dodaje fakt że podstawa programowa nie obejmuje tych postaci ( wzmianki o Narsesie i Belizariusz nie wyczerpują tematu, nawet rozszerzenie w szkole ponadpodstawowej nie zwraca na nich większej uwagi). Dlatego celem tej serii będzie przybliżenie sylwetek osób, którym Justynian zawdzięcza zwycięskie kampanie, kodyfikacje prawa, reformy skarbowe, rozwój imperium, a co najważniejsze swoją posadę i głowę, którą mógł stracić już na samym początku panowania, w końcu powstanie Nika nie wybuchło bez powodu. Nie chcę też obalić jego przydomka, bowiem czym byłoby stado lwów kiedy na ich czele stał by baran? parafrazując Napoleona Bonapartego. Cykl ten należy bardziej traktować jako poszerzenie wiedzy na temat okresu świetności imperium w czasie jego odbudowy. Wiadomości dodatkowe, które mogą być poruszone na zajęciach koła historycznego, ciekawostka historyczna czy też materiał, który uświadomi uczniom, że za każdym kto odnosi sukces i zapisuje się w historii z przydomkiem " Wielki", stoi nie jedna osoba, a cała drużyna rozgrywająca pod swojego " kapitana". Na koniec wrzucam mozaikę z kościoła San Vitale w Rawennie przedstawiającą Justyniana wśród dostojników - część z nich już wkrótce poznacie ;)



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Justynian I - Wielki cesarz?

Obraz
JUSTYNIAN I WIELKI (CESARZ WSCHODNIORZYMSKI W LATACH 527-565)      W młodości Justynian odebrał staranne wykształcenie i wychowany został w duchu rzymskich tradycji. Odznaczał się wielką energią i zdolnościami, jeszcze za życia poprzedniego cesarza, swego wuja Justyna I, został mianowany współcesarzem, a samodzielne rządy rozpoczął po jego śmierci w 527 r. Objął rządy w państwie, które było silne militarnie i gospodarczo, miało także uporządkowane sprawy wewnętrzne. Nowy cesarz mianował współregentką swą żonę Teodorę (związek małżeński zawarli jeszcze w 520 r.), która wywierała ogromny wpływ na wszystkie decyzje męża. Justynian był władcą silnie utożsamiającym się z religią chrześcijańską. Skutkiem tego było m.in. zamknięcie w 529 roku Akademii Platońskiej w Atenach, na której wykładało wielu pogańskich uczonych. Polityka wewnętrzna W odniesieniu do spraw wewnętrznych cesarstwa za panowania Justyniana, na uwagę zasługuje zwłaszcza spisanie nowej kodyfikacji prawnej, nazwa...
Czytaj więcej

Persja - wschodni sąsiad i główny rywal Cesarstwa w VI wieku

Obraz
W czasach, gdy Justynian Wielki (527-565) władał w Cesarstwie Wschodniorzymskim, sasanidzka Persja była rządzona przez Chosroesa I Anuszirwana (531-579). Władca ten przyczynił się do znacznego wzrostu potęgi państwa perskiego. W czasach panowania obu władców dochodziło do wielu konfliktów na linii Persja-Cesarstwo. Pierwsza wojna, która toczyła się w okresie panowania obu władców wybuchła w 526 r., jeszcze zanim którykolwiek z nich wstąpił na tron. Był to spór o panowanie nad Lazyką (krainą leżącą w zachodniej części współczesnej Gruzji). Wybuchła ona w 526 roku, gdy w Konstantynopolu panował Justyn I. Kabades (rządzący wówczas Persją ojciec Chosroesa) nakazał najechać i splądrować ziemie rzymskie, co spotkało się oczywiście z kontrą ze strony Rzymian. Już za panowania cesarza Justyniana I, w 530 roku armia Sasanidów została pokonana koło Dary przez wojska Belizariusza (słynnego rzymskiego wodza), ale rok później pod Callinicum to Persowie triumfowali nad wodzem rzymskim. Ostatnim etap...
Czytaj więcej

Nie całkiem Wielki, cz. 2: Teodora - bo dobra żona, to dobra część dziedzictwa.

Obraz
Teodora, niezwykła, piękna i mądra władczyni, jak mawiał o niej Justynian. Trudno się dziwić takim słowom, w końcu był jej mężem. Ale nie tylko miłość do Teodory stały za tymi słowami. Działania cesarzowej jakie podejmowała u boku Justyniana w pełni potwierdzają te słowa. Jak zatem wyglądała historia tej kobiety? Starsi ludzie mogą porównać ją z karierą Nikodema Dyzmy, młodsi mogliby tu przywołać historię Kopciuszka, złośliwi dodadzą za Prokopiuszem [1] - bardzo niegrzecznego Kopciuszka. Uczniowie mogą za bardzo nie przykładać uwagi do tej postaci, w końcu byłą "tylko" żoną cesarza, a więc pora przedstawić im trochę ciekawych informacji z jej życia i działalności. Teodora urodziła się w 500 roku w rodzinie cyrkowej. Razem   ze swoimi siostrami zajmowała się grą aktorską i tańcem ( w tamtych czasach zrównanych z działalnością prostytutek), ale nie to było przyczyną jej pojawienia się na annałach historii. Młoda, piękna, uwodzicielska dziewczyna pociągała mężczyzn nie tylko...
Czytaj więcej