Epoka Justyniana - schyłek antyku w Cesarstwie Wschodniorzymskim

W polityce religijnej największe trudności sprawiał stosunek do monofizytyzmu (nurt w obrębie chrześcijaństwa głoszący, że w Chrystusie jego natura boska zdominowała naturę ludzką). Zdobyczy terytorialnych na Zachodzie nie można byłoby utrzymać w razie zatargów ze Stolica Apostolską, porozumienie z nią zaś było osiągalne jedynie za cenę orientacji antymonofizyckiej. Stanowisko takie kryło jednak w sobie poważne niebezpieczeństwo: podsycałoby zadawnioną niechęć Syrii i Egiptu do metropolii, przyczyniając się tym samym do wzmożenia tendencji separatystycznych. Tak więc porozumienie z Kościołem rzymskim oznaczało rozpętanie opozycji na Wschodzie a zbliżenie z kościołami monofizyckimi w Syrii i Egipcie - poważny konflikt zarówno na Zachodzie jak i w centralnych prowincjach państwa. Justynian próżno szukał wyjścia z tej sytuacji.  Orygenes - ur. ok. 185, zm. ok. 254, filozof i teolog wczesnochrześcijański, Ojciec Kościoła. Ważne decyzje w sporach teologicznych, na które duży wpływ ...

W czasach, gdy Justynian Wielki (527-565) władał w Cesarstwie Wschodniorzymskim, sasanidzka Persja była rządzona przez Chosroesa I Anuszirwana (531-579). Władca ten przyczynił się do znacznego wzrostu potęgi państwa perskiego. W czasach panowania obu władców dochodziło do wielu konfliktów na linii Persja-Cesarstwo. Pierwsza wojna, która toczyła się w okresie panowania obu władców wybuchła w 526 r., jeszcze zanim którykolwiek z nich wstąpił na tron. Był to spór o panowanie nad Lazyką (krainą leżącą w zachodniej części współczesnej Gruzji). Wybuchła ona w 526 roku, gdy w Konstantynopolu panował Justyn I. Kabades (rządzący wówczas Persją ojciec Chosroesa) nakazał najechać i splądrować ziemie rzymskie, co spotkało się oczywiście z kontrą ze strony Rzymian. Już za panowania cesarza Justyniana I, w 530 roku armia Sasanidów została pokonana koło Dary przez wojska Belizariusza (słynnego rzymskiego wodza), ale rok później pod Callinicum to Persowie triumfowali nad wodzem rzymskim. Ostatnim etap...

Falwiusz Belizariusz ur. około 505 roku na terenie dzisiejszej Bułgarii, zmarły w 565 roku w Konstantynopolu. Czemu akurat a postać jest tu przywoływana ? Aby uczniowie dowiedzieli się, że to nie Justynian dokonał Renovatio Imperium Romanii, tylko jego wojska. Wojska dowodzone przez świetnych dowódców. A najlepszym z nich był właśnie Belizariusz, nie bez powodu w jednej z gier ( Attyla TW) zwany " Ostatnim Rzymianinem". O karierze Belizariusz dowiadujemy się z Historii Wojen Prokopiusz ( który był jego osobistym sekretarzem). Mamy więc informacje z pierwszej ręki [1] . Wiemy że był szefem sztabu wojsk cesarskich za panowania Justyna ( 518-527), którymi dowodził wówczas Justynian. Następnie Belizariusz zostaje mianowany dux Mesopotamiae - dowodzącym oddziałami w Mezopotamii ( już przez Justyniana). Nie odnosi on wówczas spektakularnych sukcesów ale zyskuje dalszy awans na głównodowodzącego wojskami na wschodzie ( Magister militium per Orientem ) i tutaj zaczyna się cała za...

Teodora, niezwykła, piękna i mądra władczyni, jak mawiał o niej Justynian. Trudno się dziwić takim słowom, w końcu był jej mężem. Ale nie tylko miłość do Teodory stały za tymi słowami. Działania cesarzowej jakie podejmowała u boku Justyniana w pełni potwierdzają te słowa. Jak zatem wyglądała historia tej kobiety? Starsi ludzie mogą porównać ją z karierą Nikodema Dyzmy, młodsi mogliby tu przywołać historię Kopciuszka, złośliwi dodadzą za Prokopiuszem [1] - bardzo niegrzecznego Kopciuszka. Uczniowie mogą za bardzo nie przykładać uwagi do tej postaci, w końcu byłą "tylko" żoną cesarza, a więc pora przedstawić im trochę ciekawych informacji z jej życia i działalności. Teodora urodziła się w 500 roku w rodzinie cyrkowej. Razem   ze swoimi siostrami zajmowała się grą aktorską i tańcem ( w tamtych czasach zrównanych z działalnością prostytutek), ale nie to było przyczyną jej pojawienia się na annałach historii. Młoda, piękna, uwodzicielska dziewczyna pociągała mężczyzn nie tylko...

Po dojściu do władzy Justynian przystąpił do wdrażania długo zamyślanego planu ukształtowania przestrzeni Konstantynopola zgodnie z własnymi wyobrażeniami. Zniszczenia dokonane zwłaszcza w czasie powstania Nika w 532 r. przysporzyły konieczności i sposobności do odbudowania i przebudowy wielu ogromnych budowli miasta. Słynny dziejopis epoki Justyniana - Prokopiusz z Cezarei stworzył dzieło "O budowlach", które wychwalało program budowalny wielkiego cesarza. W sumie Justynian wzniósł lub odbudował w mieście ponad 30 świątyń.. W pierwszej kolejności odbudował świątynię Hagia Sophia zwaną także Wielkim Kościołem i mającą rangę kościoła patriarchalnego. Ta majestatyczna konstrukcja, jedno ze szczytowych osiągnięć bizantyjskiej architektury zachowała się do naszych czasów i w mniemaniu wielu ludzi wyrosła na symbol cywilizacji okresu Justyniana. Świątynia Hagia Sophia (dzisiaj meczet muzułmański) z dobudowanymi przez muzułmanów czterema minaretami Wzniesiony przez Justyniana Kości...

W polityce wewnętrznej prowadzonej przez cesarza Justyniana na uwagę zasługuje spisanie nowej kodyfikacji prawa rzymskiego, nazwanej kodeksem Justyniana. Był to zbiór konstytucji cesarskich, głównie z epoki późnego cesarstwa. Pierwsza część zbioru praw ogłoszona w 529 r. zawierała zwarte w całość cesarskie edykty począwszy od czasów Hadriana, wzbogacone Kodeksem Teodozjusza oraz prywatnymi kompilacjami z okresu Dioklecjana. W 534 roku ujrzało światło dzienne drugie, poszerzone wydanie kodeksu. Wydane rok wcześniej Digesta zawierały natomiast wszystkie pisma znakomitych prawników rzymskich, które w połączeniu z edyktami cesarskimi tworzyły trzon obowiązującego prawodawstwa. Dzięki tej podjętej na szeroką skalę kodyfikacji możliwe stało się wprowadzenie jednolitych przepisów prawnych na terenie całego Cesarstwa.