Epoka Justyniana - schyłek antyku w Cesarstwie Wschodniorzymskim

Po dojściu do władzy Justynian przystąpił do wdrażania długo zamyślanego planu ukształtowania przestrzeni Konstantynopola zgodnie z własnymi wyobrażeniami. Zniszczenia dokonane zwłaszcza w czasie powstania Nika w 532 r. przysporzyły konieczności i sposobności do odbudowania i przebudowy wielu ogromnych budowli miasta. Słynny dziejopis epoki Justyniana - Prokopiusz z Cezarei stworzył dzieło "O budowlach", które wychwalało program budowalny wielkiego cesarza. W sumie Justynian wzniósł lub odbudował w mieście ponad 30 świątyń.. W pierwszej kolejności odbudował świątynię Hagia Sophia zwaną także Wielkim Kościołem i mającą rangę kościoła patriarchalnego. Ta majestatyczna konstrukcja, jedno ze szczytowych osiągnięć bizantyjskiej architektury zachowała się do naszych czasów i w mniemaniu wielu ludzi wyrosła na symbol cywilizacji okresu Justyniana. Świątynia Hagia Sophia (dzisiaj meczet muzułmański) z dobudowanymi przez muzułmanów czterema minaretami Wzniesiony przez Justyniana Kości...

W polityce wewnętrznej prowadzonej przez cesarza Justyniana na uwagę zasługuje spisanie nowej kodyfikacji prawa rzymskiego, nazwanej kodeksem Justyniana. Był to zbiór konstytucji cesarskich, głównie z epoki późnego cesarstwa. Pierwsza część zbioru praw ogłoszona w 529 r. zawierała zwarte w całość cesarskie edykty począwszy od czasów Hadriana, wzbogacone Kodeksem Teodozjusza oraz prywatnymi kompilacjami z okresu Dioklecjana. W 534 roku ujrzało światło dzienne drugie, poszerzone wydanie kodeksu. Wydane rok wcześniej Digesta zawierały natomiast wszystkie pisma znakomitych prawników rzymskich, które w połączeniu z edyktami cesarskimi tworzyły trzon obowiązującego prawodawstwa. Dzięki tej podjętej na szeroką skalę kodyfikacji możliwe stało się wprowadzenie jednolitych przepisów prawnych na terenie całego Cesarstwa.

Za istotne wydarzeń z czasów Justyniana należy uznać również wybuch tzw. powstania Nika[1] . Wywołane ono zostało przez fakcje cyrkowe (w  skład fakcji cyrkowych wchodzili zawodnicy, organizatorzy oraz przede wszystkim liczeni w tysiącach kibice wyścigów zaprzęgów w hipodromie). W styczniu 532 roku, w dniu, gdy była organizowana gonitwa fakcje Zielonych i Niebieskich poprosiły cesarza o ułaskawienie dwóch przedstawicieli organizacji, którzy zostali skazani na śmierć. Gdy panujący odmówił   stronnictwa niespodziewanie połączyły się i wywołały w Konstantynopolu bunt na ogromną skalę. Sytuacja w mieście całkowicie wymknęła się spod kontroli władz, podpalano budynki i wypuszczano na wolność  więźniów. Rebelianci próbowali nawet obwołać cesarzem Hypacjusza, siostrzeńca Anastazjusza I.  Konstantynopolitańscy fakcjoniści – geneza współczesnych kibiców piłki nożnej Cesarz Justynian rozważał ucieczkę z miasta. Do pozostania przekonała go niezłomna postawa żony Teodory, która ...

 Justynian I Wielki - kim jest ta postać dobrze wiemy. Cesarz rzymski prężnie działający aby odbudować dawne imperium. Skodyfikował prawo, z którego korzystamy do dziś. Wspaniały budowniczy i reformator. To pod jego potęgą padli Wandalowie oraz Ostrogoci. Wspaniali Persowie nie dali mu rady. Nawet nagły bunt w Konstantynopolu, wymierzony w jego osobą, zdławiony został w kilka dni. Taki obraz władcy przedstawiają nam podręczniki do historii. Jakie zatem musi mieć o nim wyobrażenie uczeń klasy 5, który słyszy o tych wszystkich dokonaniach? Odpowiedź jest bardzo prosta - Justynian był zarówno świetnym budowniczym jak i wojownikiem, a do tego miał głowę do cyferek i liczb skoro świetnie zarządzał swoim państwem. I jeszcze te prawa, normalnie łeb jak sklep. Przynajmniej z taką opinią niektórych uczniów spotykałem się prowadząc praktyki w szkole podstawowej. I tutaj pojawiają się standardowe schody dla nauczycieli, brak czasu żeby wyjaśnić o całym sztabie zaufanych ludzi cesarza, kt...

Jak wiadomo niedługo po rozpoczęciu panowania cesarz Justynian I postanowił przeprowadzić rekonkwistę w celu odzyskania ziem, które dawniej stanowiły część Cesarstwa Rzymskiego, a wówczas znajdowały się w rękach nieprzyjaciół. Plany odbudowy, choćby w części, dawnego kształtu Imperium Romanum byłyby niemożliwe do realizacji, gdyby nie dokonania cesarza Anastazjusza I. Po jego panowaniu sytuacja zewnętrzna Cesarstwa była względnie stabilna, a skarbiec w Konstantynopolu wypełniony po brzegi, co umożliwiło Justynianowi realizację jego wzniosłych i dalekosiężnych planów względem Zachodu. Podobizna cesarza Anastazjusza I Ale po kolei...           9 kwietnia 491 r. zmarł cesarz Zenon, a już dwa dni po jego śmierci ogłoszono nowym cesarzem 61-letniego Anastazjusza. Wyboru jego osoby dokonali prawdopodobnie senatorowie i najwyżsi urzędnicy Konstantynopola. Wybór potwierdziła cesarzowa wdowa Ariadna, którą nowy panujący poślubił 20 maja. W latach 492-498 Cesarstwo p...

JUSTYNIAN I WIELKI (CESARZ WSCHODNIORZYMSKI W LATACH 527-565)      W młodości Justynian odebrał staranne wykształcenie i wychowany został w duchu rzymskich tradycji. Odznaczał się wielką energią i zdolnościami, jeszcze za życia poprzedniego cesarza, swego wuja Justyna I, został mianowany współcesarzem, a samodzielne rządy rozpoczął po jego śmierci w 527 r. Objął rządy w państwie, które było silne militarnie i gospodarczo, miało także uporządkowane sprawy wewnętrzne. Nowy cesarz mianował współregentką swą żonę Teodorę (związek małżeński zawarli jeszcze w 520 r.), która wywierała ogromny wpływ na wszystkie decyzje męża. Justynian był władcą silnie utożsamiającym się z religią chrześcijańską. Skutkiem tego było m.in. zamknięcie w 529 roku Akademii Platońskiej w Atenach, na której wykładało wielu pogańskich uczonych. Polityka wewnętrzna W odniesieniu do spraw wewnętrznych cesarstwa za panowania Justyniana, na uwagę zasługuje zwłaszcza spisanie nowej kodyfikacji prawnej, nazwa...